بر اساس گزارش ها، کمتر از ۱۱۰۰ پلنگ ایرانی در طبیعت باقی مانده‌اند و حدود ۸۰ درصد آن‌ها در ایران زندگی می‌کنند. جمعیت‌های کوچکتری نیز در عراق، ارمنستان، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان و افغانستان دیده می‌شوند.
پلنگ ایرانی که یکی از بزرگ‌ترین زیرگونه‌های پلنگ در جهان محسوب می‌شود، برای بقا به مناطق کوهستانی و جنگلی گسترده نیاز دارد. اما توسعه جاده‌ها، چرای دام، قطع جنگل‌ها و شکار طعمه‌های طبیعی باعث شده زیستگاه آن‌ها تکه‌تکه شود.
در برخی مناطق مرزی ایران و عراق، مین‌های باقی‌مانده از جنگ هنوز تهدید بزرگی برای این حیوانات هستند. گزارش اشاره می‌کند که دست‌کم چند پلنگ در سال‌های اخیر بر اثر انفجار مین کشته شده‌اند. با این حال، همین مناطق مین‌گذاری‌شده گاهی به‌طور ناخواسته به پناهگاه حیوانات تبدیل شده‌اند، چون انسان‌ها کمتر وارد آنجا می‌شوند.
پژوهشگران می‌گویند همکاری فرامرزی میان کشورها برای حفاظت از این گونه حیاتی است، چون پلنگ‌ها مرز سیاسی نمی‌شناسند و برای یافتن غذا و جفت، بین کشورها جابه‌جا می‌شوند. دوربین‌های تله‌ای و ردیابی‌های جدید نشان داده‌اند که هنوز ارتباط ژنتیکی میان جمعیت‌های پراکنده وجود دارد.
فعالان محیط زیست هشدار می‌دهند که بدون حفاظت جدی‌تر از زیستگاه‌ها، کاهش شکار غیرقانونی و ایجاد گذرگاه‌های امن حیات‌وحش، آینده پلنگ ایرانی همچنان در خطر خواهد بود.
